Buczyna z dużym udziałem jodły
Po przejściu następnych 150 m łagodnie wznoszącą się drogą przekraczamy linię oddziałową. Takie przecinki dzielą obszar leśny na oddziały, które ułatwiają gospodarkę leśną i orientację w terenie. W RPN oddziały stanowią najczęściej prostokąty o wymiarach 600 m (zwykle w kierunku N-S) na 400 m (w kierunku E-W). Dochodzimy do rozwidlenia dróg, gdzie wybieramy drogę biegnącą w prawo. Zauważamy zmiany zachodzące w drzewostanie i runie. Zwiększa się udział jodły, która dominuje teraz w warstwie drzew; w niższej podwarstwie występuje młody buk. Podszyt tworzy buk i pojedynczo leszczyna. Duży udział jodły, której zwarte korony powodują znaczne zacienienie dna lasu, sprawia, że runo rozwinięte jest słabo i bardzo nierównomiernie. Zalega tu gruba warstwa ściółki iglastej, a jej powolny rozkład powoduje znaczne zakwaszenie górnych wartw gleby, co pociąga za sobą zmiany składu gatunkowego warstwy zielnej. Pojawiają się rośliny acydofilne (kwaśnolubne) - przede wszystkim szczawik zajęczy i konwalijka dwulistna. Znacznie mniej jest „typowych" gatunków gradowych, jak gajowiec, kopytnik, miodunka. Ten fragment buczyny obfituje w różne gatunki grzybów, z których najpospolitsze są: lejkówka mglista, krowiak podwinięty, opieńka miodowa, mglejarka pochwiasta, podgrzybek złotawy i mleczaj biel. W tej okolicy znaleziono także jeden z rzadziej występujących w Polsce grzybów chronionych — żagwicę okółkową. Grzyb ten wytwarza wiele (czasami kilkaset) owocników, które wyrastają ze zbiorowego, grubego trzonu. Waga grzyba może dochodzić nawet do czterech kilogramów.
Różnice w faunie w porównaniu z typową buczyną najłatwiej prześledzić na przykładzie ptaków. Zmiany mają raczej charakter ilościowy. Większą liczebność wykazują gatunki budujące gniazda w warstwie podszytu, jak np. drozd śpiewak i płochacz pokrzywnica. Szczególnie liczne są dwa niewielkie ptaki owa-dożerne: sikora sosnówka i mysikrólik, które zbierają pokarm wysoko w koronach jodeł. Sosnówka podobna jest do dużo większej, znanej wszystkim sikory bogatki. Maleńki mysikrólik swą nazwę zawdzięcza charakterystycznemu rysunkowi piór na głowie, przypominającemu koronę. Rzadziej pojawia się bardzo podobny do niego zniczek. Tutaj najczęściej zobaczyć można pełzacza leśnego, jak szydłowatym dziobem wybiera owady z zakamarków kory. Gniazdo zakłada zwykle w szczelinach rozłupanych przez wiatr jodeł. Duże, prostokątne otwory w usychających drzewach wykuwa dzięcioł czarny w poszukiwaniu larw chrząszczy z rodziny kózkowa-tych. Jest to największy z naszych dzięciołów. Niekiedy w koronach jodeł zakładają swoje gniazda czyżyk i gil - ptaki, które w innych okolicach kraju spotykamy tylko zimą. Tutaj natomiast zimą pojawiają się licznie dwa gatunki odżywiające się chętnie owocami jemioły jodłowej, znana prawie każdemu jemiołuszka oraz największy z naszych drozdów -paszkot.
Na kolejnym rozwidleniu ścieżek kierujemy się na wprost. Mijamy skrzyżowanie z drogą biegnącą wzdłuż zbocza, a następnie (z lewej strony drogi) początek wąwozu, który łączy się z innymi, tworząc cały system jarów. Dziesięć metrów przed wąwozem rośnie jedna z rzadszych roślin chronionych - widłak wroniec. Wzdłuż kolejnego odcinka trasy (około 150 m) obserwujemy zmiany w drzewostanie; maleje udział jodły, a dominującym gatunkiem staje się ponownie buk. Docieramy do drugiej odnogi wąwozu.